WYSTĘPUJĄ
MUZYKA
ZDJĘCIA
NA PODSTAWIE "UCZTY DLA WRON" GEORGE'A R. R. MARTINA
GRA O TRON
SCENARIUSZ
REŻYSERIA
- Nie powinnyśmy iść same. - Dlaczego?
- Jeśli twój ojciec... - Nie dowie się.
A jeśli?
Nie musisz się go bać.
- Jesteś tego pewna? - Tak.
- Nie powinnyśmy wchodzić. - Bzdura.
Wynoście się. Ale już!
- Chodź. - Nie!
Posłuchaj jej.
Powiadają, że jesteś przerażająca, masz zęby jak kot i troje oczu.
Mnie nie przerażasz.
- Jesteś nudna. - Nie masz pojęcia, czym jestem.
Wiedźmą, która widzi przyszłość.
- Zdradź mi moją. - Każdy, kto tego pragnie,
- potem żałuje. - To ziemia mojego ojca.
Moja.
Zdradź mi przyszłość albo każę ci wyłupić te nudne oczy.
Krew. Muszę posmakować.
Zadasz trzy pytania.
Odpowiedzi cię rozczarują.
Obiecano mnie księciu. Kiedy się pobierzemy?
Nie poślubisz księcia, lecz króla.
- Będę królową? - Tak.
Będziesz.
Przez jakiś czas.
Potem przyjdzie inna,
młodsza, piękniejsza,
która odbierze ci wszystko, co jest ci drogie.
- Król da mi dzieci? - Nie.
On spłodzi dwadzieścioro, ty urodzisz troje.
- Bez sensu. - Będą mieć złote korony
i złote całuny.
Chodźmy stąd!
Chodź, Cersei!
To zaszczyt, Wasza Miłość. Żałobnicy czekają.
Niech czekają.
Chcę zostać sama.
Lordowie zjechali się z najdalszych zakątków królestwa.
Mają czekać.
Nie chciał, żebyś służył w Gwardii, a ty strzeżesz jego ciała.
Wszystko, co zbudował, należy do nas.
Bo właśnie dla nas budował.
Spróbują nam to odebrać.
- Kto? - Oni. Nasi wrogowie.
Upewnią się, że nie żyje,
a potem zrobią wszystko, żeby nas rozszarpać.
To nie ich sprawka.
Naszym wrogiem jest ten, który zamordował ojca.
Powtarzam ci to od lat, a ty go bronisz.
- Właśnie tego chcą! - Ojciec nie żyje,
a ten mały potwór nadal oddycha.
Uwolniłeś go?
Tyrion jest potworem, ale przynajmniej wiedział, co robi.
Ty dopomogłeś mu, powodowany głupotą.
Jesteś człowiekiem czynu. Kiedy trzeba działać, działasz,
nie dbając o konsekwencje.
Przyjrzyj się.
Oto one.
Przed tobą.
To ciebie kochał najbardziej.
Wybacz.
Nadal nie pojmuję,
dlaczego całą drogę spędziłem w tej pieprzonej skrzyni.
Ocaliłem cię. Gdyby schwytali ciebie, schwytaliby i mnie.
Zaś pieprzoną skrzynią niespecjalnie się przejąłem.
Wiesz, że musiałem wypychać gówno przez te otwory?
Doprawdy? Ja musiałem je zbierać i wyrzucać za burtę.
Pentos?
Dom mojego przyjaciela, kupca Illyria Mopatisa.
Wiele lat temu nasza mała grupa zrozumiała,
że Robert Baratheon doprowadzi królestwo do zguby.
By je ratować, postanowiliśmy zwrócić tron Targaryenom.
Rozpoczęliśmy grę, która zakończyła się naszą ucieczką.
Zamiast poprawić sytuację, pogorszyliśmy ją.
Westeros trzeba ratować przed nim samym.
O wiele lepiej.
Lordzie?
Nie jestem już nim.
Lordem.
Ojcobójca dalej jest lordem?
Za zabicie kurwy raczej nie odbiorą mi tytułu.
Wszyscy to robią.
- Piłeś przez całą drogę. - W skrzyni. Dlaczego mam przestać?
Bo mówimy o przyszłości naszego kraju.
Przyszłość to gówno.
Przeszłość też.
Chcesz to samo, co zwykle?
Ty...
Nie musisz.
Przyzwyczajenie.
- Synowie Harpii? - Tak. Maskę zostawili na zwłokach.
- Dotąd nie zabijali. - To musiało się stać.
- Podbici zawsze stawiają opór. - Właśni ludzie ich podbili, nie my.
Oni nie widzą w nas ludzi, Wasza Miłość.
Będą się musieli nauczyć, Mossadorze.
Nieskalany nie walczył po to, by paść ofiarą tchórzów w maskach,
a ja nie zamieszkałam w piramidzie, by patrzeć, jak miasto ogarnia chaos.
- Jak on się nazywał? - Biały Szczur.
Urządzicie mu pogrzeb godny bohatera.
W Świątyni Łask.
- Synowie Harpii pojmą przesłanie. - Będą bardzo źli.
Wściekły wąż atakuje, a wtedy łatwiej odciąć mu łeb.
Znajdźcie winnych i przyprowadźcie ich do mnie.
Chcę z tobą pomówić.
Dlaczego przyszłaś?
Biały Szczur, Nieskalany...
Słyszałam, że znaleźli go w burdelu.
Słyszałam, że takie przybytki odwiedza wielu Nieskalanych.
Dlaczego?
Po co tam chodzą?
Nie wiem.
Muszę iść.
- Tarcza wyżej. - Jest ciężka.
Żeby zatrzymać miecz. Wyżej!
Spróbuj jeszcze raz.
Atakuj. Nie opuszczaj tarczy, bo oberwiesz w głowę.
Dlaczego nie ćwiczysz?
Nie jestem rekrutem.
Ilu braci zabiło Innego i Thenna? Przeszedłem do historii!
Potrzebują kogoś o twardej ręce.
To kłusownicy i złodzieje.
Nie żołnierze.
Ten mnie nienawidzi.
Jeśli wybiorą go lordem dowódcą...
Nienawidzi dzikich.
- Wszystkich. - Nie pozwól nas odesłać.
Nie wszystko stracone. Denys Mallisterto dobry dowódca.
Wiem, że zgłosił swoją kandydaturę i...
- Nie pozwól nas odesłać. - Mówiłem.
Pójdę tam, gdzie ty.
Wtedy cię stracą.
Dobrze! Obrót!
Tarcza!
Król wzywa.
- Nie marzniesz, pani? - Nigdy.
Płoną we mnie ognie pana.
Dotknij.
Jesteś prawiczkiem?
Nie.
To dobrze.
Wasza Miłość, bękart z Winterfell.
Wiesz, kto włada zamkiem?
- Roose Bolton. - Zdrajca, który przebił serce Robba.
Nie pomścisz brata?
Pragnę wielu rzeczy, panie, ale mam teraz innych braci.
Rozmawiałem z nimi. Wielu cię kocha.
- To dobrzy ludzie. - A wielu nie kocha.
Mówią, że wyniosłeś za Mur ciało dzikiej.
Dlaczego?
- Tam jest jej miejsce. - Mówią, że sprzyjasz dzikim.
Urodzili się po złej stronie Muru. To czyni ich potworami?
Nieważne. Odbiorę północ złodziejom.
Tywin nie żyje, więc ich nie obroni.
Zatknę głowę Boltona na murze, ale brak mi sił, by wziąć Winterfell.
Nocna Straż nie pomoże.
Nie mówię o waszych braciach, tylko o dzikich.
Chcesz, by w twojej armii maszerowali dzicy?
Jeśli złożą przysięgę.
Kiedy zdobędę Winterfell i wyzwolę północ,
- dam im ziemię, by na niej żyli. - To uczciwa propozycja.
- I szczodra. - Życie i wolność.
Mance musi tylko klęknąć i złożyć przysięgę.
Nie zrobi tego.
- Podziwiasz go? - Szanuję.
On cię lubi. Przekonaj go albo spłonie.
- Ile mam czasu? - Do nocy,
a ta nadchodzi szybko.
Śpiesz się.
Tarcza w górę.
Atakuj, panie!
Atakuj.
Nie krzyżuj nóg!
Moi synowie od małego ćwiczeni są do miecza, ale ten...
- Nie będzie wielkim wojownikiem. - On?
Macha jak porażona dziewka.
Niektórzy rozwijają się wolniej. Jest jeszcze młody.
W wieku trzynastu lat niektórzy jadą na wojnę.
- Ma inne zalety. - Doprawdy?
Na przykład pochodzenie.
Czasem nic więcej nie trzeba.
- Żegnaj, lordzie, i dziękuję. - Zrobiłem, co kazał mi obowiązek.
Jestem pewien, że Robin nauczy się walczyć.
Będzie bezpieczny.
Co do reszty...
niczego nie obiecuję.
Skręcimy na północ?
Mówił, że Sansa ma w Czarnym Zamku brata.
Jesteśmy niedaleko drogi.
- Moglibyśmy... - My?
Zabrałam cię, bo Jaime powiedział, że w zamku nie będziesz bezpieczny.
Królewska Przystań daleko.
Nikt cię nie rozpozna i nikt nie znajdzie.
- Jestem giermkiem. - Co robi giermek?
- Służy rycerzowi. - Ja nie jestem rycerzem,
a ty giermkiem.
- Dokąd mam iść? - Co mnie to obchodzi?
- Przysięgałaś je odnaleźć. - Arya nie chciała mojej pomocy.
- A Sansa? - Zamknij się.
Nie prosiłam o radę.
Nie chcę, żebyś mnie słuchał. Nie jestem przywódcą.
Pragnęłam tylko walczyć za mojego lorda.
Ale wszyscy dobrzy nie żyją.
- Mówiłeś, że jedziemy do Paluchów. - Wiem.
- Zmierzamy na zachód. - Wiem.
Gdyby chciał, już by nas zdradził.
Lord Royce to człowiek honoru,
ale w zamku są inni.
Ufasz wszystkim rycerzom, stajennym i służącym?
- A ty ufasz woźnicy i eskorcie? - Nie.
Ale dobrze im płacę, a oni boją się mnie zawieść.
Dokąd jedziemy? Tam, gdzie będziesz ufać wszystkim?
Tak daleko, że nie dosięgnie cię nawet Cersei Lannister.
Ta zbrodnia nami wstrząsnęła.
Twój ojciec był siłą, z którą należało się liczyć.
Naprawdę.
Nie twierdzę, że poznałem go na wskroś,
lecz od razu spostrzegłem,
jak wyjątkowym był człowiekiem.
Siłą, z którą należało się liczyć.
Dziękuję ci.
Wyrazy współczucia.
To tragedia. Nigdy nie ufałem Varysowi. Ostrzegałem...
Wasza Miłość.
- Nie poznałam cię, Lancelu. - Przyjmij wyrazy współczucia.
- Przepraszam za jego wygląd. - Nie musisz, wuju.
Zwą się wróblami. Przeklęci fanatycy.
Religia bywa przydatna, ale bez przesady.
Tywin nigdy by na to nie zezwolił.
Lancel na pewno z tego wyrośnie.
Wybacz mi.
Twoje rany się zagoiły.
To nie one wymagały leczenia.
Co mogę dla ciebie zrobić?
Wybaczyć.
Co zrobiłeś, że o to prosisz?
Powiodłem cię w ciemność.
Ty nie z tych, co wiodą.
To przeze mnie uległaś... sprzecznej z naturą pokusie.
Przypomnij też sobie króla,
polowanie na dzika,
wino.
Nie wiem, o czym mówisz.
Zmieniłem się.
W blasku Siedmiu odnalazłem spokój.
Ty też możesz. Oni nad nami czuwają,
gotowi okazać łaskę lub wymierzyć sprawiedliwość.
Ich świat jest blisko.
Modlę się o duszę twego ojca.
Sądzisz, że potrzebuje twojej pomocy?
- Wygląda jak Dorne. - Wcale nie.
Tak.
A to włócznia. Słoneczna Włócznia.
Tu góry.
Tutaj...
wąż, włócznia?
Kamień.
Tak.
Kamień.
Tutaj.
Zgoda.
To Dorne.
Jedźmy tam.
Jestem pewien, że zabawa byłaby wyśmienita.
Chciałbym. Dorne, Wysogród...
Wszędzie, byle nie tu.
Jesteśmy spóźnieni.
- Jak ci nie wstyd? - Jestem głodna.
Jak ci na imię?
Olyvar, pani.
Przez ciebie mój brat każe królowi czekać.
Pani.
Spróbuj być bardziej dyskretny.
Po co? I tak o mnie wiedzą.
Tu wszyscy wiedzą wszystko.
- Po co się kryć? - Jak chcesz, ale twa wybranka czeka.
Wybranka?
Tywin nie żyje. Nikt nie zmusi Cersei do ślubu.
- Na szczęście. - Dla ciebie?
Myślisz, że tego chciałam?
Jeśli mnie nie poślubi, nie wyjedzie do Wysogrodu.
Zostanie tutaj.
Awiesz, że wedle prawa będzie twoją matką.
- Może. - Słucham?
Może.
Eunuch, Pająk, starszy nad szeptaczami.
Krasnal, Półmężczyzna.
- Są szybsze sposoby na śmierć. - Dla tchórza?
Tchórzem nie jesteś na pewno, przyjacielu.
- Dlaczego mnie uwolniłeś? - Na prośbę twego brata.
- Mogłeś odmówić. - Królobójcy się nie odmawia.
Podjąłeś większe ryzyko.
Postawiłeś na szali własną pozycję i życie. Dlaczego? Dla mnie?
Nie zrobiłem tego dla ciebie, a dla Siedmiu Królestw.
Pijany karzeł nie zbawi królestwa.
A ja nie wierzę w zbawców.
W nadchodzącej wojnie potrzebni będą mądrzy ludzie.
Poszukaj innego.
Ja skończyłem z Westeros, a ono ze mną.
Użalanie się nad sobą nie jest jedną z twoich zalet.
Każdy dobrze urodzony głupiec ma szansę na władzę.
Zdobycie jej samemu wymaga ciężkiej pracy.
- Nie nadaję się do pracy. - Przeciwnie.
Masz dar do polityki, a także wiele współczucia.
Współczucia?
Gołymi rękoma zabiłem kochankę,
- a potem zastrzeliłem ojca. - Nie twierdzę, że jesteś doskonały.
Czego tak właściwie chcesz?
Pokoju.
Dobrobytu.
Miejsca, gdzie potężni nie wyzyskują bezbronnych.
I zamki są z piernika, a w fosach płynie wino?
Potężni są potężni, bo wyzyskują bezbronnych.
Być może.
Lub tak przywykliśmy do okropności, że nie widzimy innej drogi.
Gdybyś zasiadł na Żelaznym Tronie, niszczyłbyś własny lud?
Nie zasiądę na nim.
Ty nie,
lecz możesz pomóc komuś innemu.
Potrzebny nam ktoś silniejszy niż Tommen
i łagodniejszy niż Stannis.
Ktoś, kto zastraszy lordów i zainspiruje prostaczków.
Ktoś, kto ma miłość poddanych, potężną armię i prawo do tronu.
Nie znajdziesz go.
Kto mówi, że to "on"
Masz wybór, przyjacielu.
Możesz zostać tutaj i zapić się na śmierć
albo pojechać ze mną do Daenerys Targaryen
i zdecydować, czy warto ratować świat.
A po drodze będę mógł zapijać się na śmierć?
Nieskalani patrolują ulice?
Twoi przyjaciele źle się zachowywali.
Wyprawa do Yunkai zakończyła się sukcesem.
Mądrzy Panowie przekażą władzę radzie
złożonej z wolnych i byłych panów.
Ważne kwestie będziesz rozstrzygać ty.
Dobrze.
Poprosili o pewne ustępstwa.
Słucham?
- Polityka to sztuka kompromisu. - Nie jestem politykiem, a królową.
Wybacz. Masz rację,
lecz łatwiej władać szczęśliwymi niż zagniewanymi.
Panowie nie mają być szczęśliwi.
Bogacili się na niewolnikach, a ja tego zakazałam.
Nie proszą o zgodę na handel,
tylko o ponowne otwarcie aren.
Tych, na których niewolnicy walczyli o życie?
W twoim nowym świecie
będą walczyć wolni.
Wyzwoleńcy sami tego chcą.
- Wypytaj ich. - Żadnych aren.
W ten sposób udowodnisz, że szanujesz nasze tradycje.
Nie te, które prowadzą do śmierci.
Ile razy mam ci odmówić?
Nie zgodzę się.
- Nie otworzę aren. - Powinnaś.
Co?
Moja matka była kurwą.
Lubiła brandy z gruszek.
Z wiekiem coraz mniej pracowała, a więcej piła.
Dlatego sprzedała mnie przygodnemu handlarzowi niewolników.
- Przykro mi. - Dlaczego? Byłem okropnym dzieckiem.
Małym, ale szybkim.
Kochałem walkę.
Sprzedali mnie do Tolos, a stamtąd trafiłem na arenę.
Miałem wtedy 16 lat.
Sprzedano cię w niewolę i zmuszono do walki, a ty nadal bronisz aren?
To dzięki nim znalazłem się tutaj.
Umiałem walczyć jak Dothrak, Norvoshijczyk czy rycerz z Westeros.
Byłem sławny. Dziesięć tysięcy ludzi skandowało moje imię.
Mój pan zarobił tak wiele, że postanowił mnie wyzwolić.
Przystałem do Drugich Synów i spotkałem ciebie.
Jesteś królową.
Ze strachu nie mówią ci prawdy.
Wszyscy oprócz mnie.
Narobiłaś sobie tysiące potężnych wrogów.
Gdy tylko dostrzegą twą słabość, zaatakują.
Zademonstruj siłę. Tu i teraz.
Posłałam na ulice Nieskalanych.
Nieskalanych może kupić byle bogacz.
Nie jesteś matką Nieskalanych,
tylko smoków.
Nie chcę oglądać kości kolejnego dziecka.
Drogon zniknął.
Może być daleko stąd.
Nie panuję nad nimi.
Królowa smoków, która nie ma smoków, nie jest królową.
Viserion?
Rhaegal?
Spokojnie!
I stało się.
Stało.
Kiedyś to ty byłeś moim jeńcem.
A teraz, gdy spotykamy się po raz ostatni...
Nie musi tak być.
Nie, ale będzie.
Wiesz, czego chce Stannis?
Bym ugiął kolano.
Bym za niego walczył.
Przyznaję, że jest śmiały.
To dobrze.
Tak.
Szanuję go.
Jeśli mu się uda,
będzie lepszy od wielu głupców, którzy zasiadali na Żelaznym Tronie,
ale nie będę mu służyć.
Mówiłeś, że twoi ludzie dość już wycierpieli.
Zgadza się. I nie będą cierpieć dla Stannisa.
Poświęciłeś życie, by pierwszy raz w historii zjednoczyć 90 klanów.
Thennów, Rogostopych, klany znad lodowatej rzeki i olbrzymy.
Zrobiłeś to nie dla władzy
i nie dla sławy.
Chciałeś ich ratować, bo wiedziałeś, że za Murem nie przetrwaliby zimy.
Czy nie są ważniejsi niż twoja duma?
Duma?
Pieprzyć dumę!
Nie o nią chodzi.
To klęknij i ocal swych ludzi.
Szli za mną, bo mnie szanowali.
Wierzyli we mnie.
Kiedy klęknę, przestaną.
Ile tysięcy prowadzisz?
Ile kobiet, dzieci?
Nie będziesz ich ratować, bo mogą pomyśleć, że się boisz?
Boję się.
To żaden wstyd.
Jak to zrobią? Zetną mnie?
Powieszą?
Spalą żywcem.
Kiepski koniec.
Powiem szczerze. Nie chcę umierać.
Ani ginąć w płomieniach,
by ludzie zapamiętali moje wrzaski i spalone kości,
ale to lepsze niż zdrada wszystkiego, w co wierzę.
Co będzie potem?
Zachowaj dumę i giń na stojąco, a będą o tobie śpiewać.
O bohaterze, który wolał spłonąć niż klęknąć.
A potem przyjdzie zima i Inni, i nie będzie już komu śpiewać.
Dobry z ciebie chłopak.
Naprawdę.
Lecz jeśli nie pojmujesz,
dlaczego nie pozwalam ludziom walczyć w cudzych wojnach,
nie ma sensu, bym ci to wyjaśniał.
Popełniasz ogromny błąd.
Wolno mi. Właśnie o to walczyłem.
Zwano cię królem za Murem,
ale Westeros ma jednego króla.
Klęknij, a otrzymasz łaskę.
Klęknij, a przeżyjesz.
Przez wiele lat to był mój dom.
Życzę ci szczęścia w nadchodzących wojnach.
Wszyscy musimy wybierać.
Mężczyźni i kobiety, młodzi i starzy,
lordowie i wieśniacy. Wybór jest jeden.
Wybieramy światło albo ciemność.
Dobro albo zło.
Prawdziwego boga albo fałszywych.
Wolni ludzie!
Jest jeden król.
Na imię mu Stannis.
Wasz to król fałszywy.
Taki los czeka tych, którzy wybierają ciemność.
Na podstawie "Uczty dla wron" George'a R. R. Martina
wydanej przez Wydawnictwo Zysk i Spółka
Tekst: Wojtek Stybliński